Natuur

Uit OmraamWiki
Ga naar: navigatie, zoeken
”Wanneer een Ingewijde ‘s morgens buiten komt, groet hij de hele natuur, de bomen, de lucht, de zon… Hij zegt goedendag aan de dag en aan heel de schepping. Je zult je afvragen waarvoor dit nu weer goed is … Wel, om zich onmiddellijk te verbinden met de bron van het leven. Ja, want de natuur geeft antwoord. Hoe vaak heb ik al wanneer ik ‘s ochtends in de tuin ga, de engelen van de vier elementen begroet, de engelen van de lucht, de aarde, het water en het vuur, en zelfs de aardmannetjes, nimfen, sylfen en salamanders’. Dan kan je ze zien zingen en dansen: ze zijn heel tevreden. En tot de bomen, de stenen en de wind zegt de Ingewijde ook: ‘Goeiemorgen! Goeiemorgen’!”[1]

Inleidende gedachten

“In de wetenschap der Ingewijden betekent ‘lezen’ in staat zijn om de subtiele en verborgen kant van de dingen en de schepselen te ontcijferen, de symbolen en tekens die door de kosmische Intelligentie overal in het grote boek van de natuur zijn neergeschreven, te interpreteren. En ‘schrijven’ is een indruk achterlaten in dit grote boek, inwerken op de stenen, de planten, de dieren en de mensen, door de magische kracht van de geest. Men moet dus niet alleen op papier kunnen lezen en schrijven, maar in alle gebieden van het universum.” [2]

“Een grote ontdekking, die ieder mens zelf moet doen, is het feit dat de menselijke natuur tweevoudig is, en dat er onophoudelijk een strijd gaande is tussen het hoger en het lager zelf, tussen de engel en de demon in de mens. Wanneer het hogere, onsterfelijke deel overheerst, zijn kennis en vrede ons deel. Wanneer het lagere regeert, wordt de ziel, die niet op haar hoede is, bestookt door alle elementen van duisternis en wanhoop in het menselijk leven. De mens is in zijn innerlijke natuur een wezen met een goddelijk erfdeel en onbegrensde mogelijkheden in zijn evolutie.” [3]

“Onder de moslims zijn er sommigen, die de gehele Koran uit hun hoofd kennen; maar dat beantwoordt niet aan het doel. De gehele natuur is een geheim boek, maar het is een open boek voor de ziener. Hoe kan de mens het vertalen, hoe kan de mens het vertolken? Het is als een poging de zee op het land te brengen; men kan iéts brengen, maar hoeveel? Het verstaan van deze wet doet de ziener het leven geheel anders bekijken; het maakt hem meer geneigd al wat goed en schoon is te waarderen, te bewonderen al wat bewonderenswaardig is, te genieten van al wat waard is om van te genieten, te ervaren al wat waarde heeft als ervaring. Dat wekt zijn verlangen om lief te hebben, te verdragen, te vergeven, te dulden en mee te voelen; hen die het nodig hebben te steunen, te beschermen en te dienen. Maar kan hij zeggen, wat en hoe hij werkelijk voelt? Neen, hij kan het niet eens voor zichzelf verklaren.”[4]

De natuur - waarachtige tempel van God

"Door hun kerken en hun tempels te beschouwen als de enige plaatsen waar de Godheid verblijft, verarmen de mensen hun begrip van het gewijde. Bestaat er ook maar één tempel door mensen gebouwd, die vergelijkbaar is met de grote tempel die God heeft geschapen, het universum? Kan er een meer gewijde plaats bestaan dan een plaats die door God Zelf gewijd werd? Hoe kan men zich inbeelden dat een gebouw, een verzameling van vergankelijke materialen, belangrijker is dan het werk van God, dat niemand ooit zal kunnen verwoesten? Men moet de plaatsen van gebed en inkeer, die de tempels en de kerken zijn, respecteren, maar men moet ook begrijpen dat men God kan aanbidden in Zijn tempel, in de natuur, en in het bijzonder in de vrede en de klaarheid van de ochtend. Daar is de zon die opgaat over de aarde, de priester die zijn zegeningen uitdeelt over alle schepselen; licht, warmte en leven."[5]

“Het polytheïsme dat door de christenen zozeer werd bestreden, is slechts een manier om de gedachte uit te drukken dat de gehele natuur door God wordt bewoond. Denk maar niet dat de Hindoeïstische, Egyptische of Griekse pantheons voortgekomen zijn uit het brein van naïeve en bijgelovige mensen. Zelfs het joodse geloof, dat als eerste in de geschiedenis de nadruk legde op de werkelijkheid van èèn God, ja, zelfs dat joodse geloof heeft in de Kabbalah God voorgesteld onder verschillende namen, die zijn verschillende eigenschappen en verschillende openbaringen in het universum uitdrukken. In min of meer uitgewerkte vorm herhalen alle godsdiensten dezelfde waarheid: God, die het universum heeft geschapen, kan zich openbaren door alle levende manifestaties van dit universum, waarvan wij nog maar een heel klein stukje kennen.”[6]

De natuur - haar respecteren en liefhebben om van het ware leven te proeven

“De natuur is levend en we moeten haar met respect benaderen. Je zal misschien zeggen dat je niet inziet welk verschil ons respect voor haar kan uitmaken. Stel dat het geen verschil maakt, doe het dan tenminste voor jezelf. Als je aandachtig bent tegenover de stenen, de planten, de dieren, de mensen, en zelfs tegenover de dingen om je heen, zal je bewustzijn zich ontwikkelen, zich uitbreiden en zal je rijker worden van al dat leven dat om je heen ademt en vibreert. Zolang je dit niet begrepen hebt, wees niet verbaasd te voelen dat je nog altijd iets mist. Je wil betekenis geven aan je leven? Denk er dan iedere dag aan dat je verbonden bent met de lichtende krachten en entiteiten van de natuur en dat je met hen kan communiceren. In deze ononderbroken uitwisseling met een veelheid aan wezens, zal je het ware leven proeven. Respecteer de natuur en hou van haar, dan zal je ze in jou horen spreken, omdat ook jij een deel van de natuur bent.”[7] “Want alles wat levend is, spreekt een taal en de natuur, die een en al leven is, spreekt ook tot ons. En aangezien de natuur tot ons spreekt, kunnen wij ook tegen de natuur spreken. Dat de stenen, de planten , de rivieren, de sterren onze menselijke talen niet kennen, is evenmin van belang: welke taal ook, de woorden die wij uitspreken met overtuiging en liefde, produceren vibraties, kleuren en golven, die inwerken op de materie; en de materie reageert, zij antwoordt, alsof zij het begrepen heeft. Zelfs al begrijpen de aarde, het water, de lucht en het vuur de woorden niet die wij uitspreken, toch blijven deze woorden niet zonder gevolgen, dankzij de gedachten, de gevoelens en de kracht die we in deze woorden leggen.”[8]

De lagere en hogere natuur van de mens

“De evolutie heeft de mens op de grens geplaatst tussen de dierlijke wereld en de hogere wereld, die als goddelijk wordt beschouwd. Deze situatie ligt dus aan de oorsprong van de dubbelzinnigheid van onze natuur, die tweeledig is, zowel inferieur als superieur. Deze twee naturen, die geest en materie aanvullen, moeten ons helpen om ons harmonieus te ontwikkelen: door te leren de eerste te beheersen en te werken aan het opwekken van de tweede. (…) Wanneer we over de mens spreken, moeten we beseffen dat we te maken hebben met een schepsel dat één is, maar een dubbele natuur heeft, een lagere en een hogere. Het heeft dus niet veel zin om te spreken over dè menselijke natuur op zich. Wanneer wij, om betreurenswaardige gedragingen te rechtvaardigen, zeggen: ‘Dat is menselijk!’, betekent dat in werkelijkheid gewoon: ‘Dat is dierlijk’. Deze zogenaamde "menselijke" natuur is in werkelijkheid slechts de lagere natuur, een erfenis van het dierenrijk, waarvan wij allen de sporen in ons dragen; niemand is vrij van deze erfenis. Maar het verschil tussen wezens is dat sommigen de behoefte voelen om deze dierlijke neigingen te overheersen, omdat ze voelen dat hun ware aard hun goddelijke aard is die als een vlam in hen is die ze moeten behouden en voeden.”[9]

“Steeds meer verspreiden radio, televisie en tijdschriften gezichtspunten die zij als een grote vooruitgang voorstellen. Volgens hen zouden de mensen zonder enige vorm van beperking hun verlangens en begeerten moeten proberen te bevredigen, want naar het schijnt zou het heel slecht zijn om de roep van de natuur niet te volgen of zich ertegen te verzetten. Het is natuurlijk prettig als je zo tot gemakzucht wordt aangezet. En toch, indien de mensen helder en eerlijk waren, zouden zij er zich rekenschap van geven dat de stem die ze vanbinnen horen, hun vaak iets heel anders zegt. Zij raadt hen aan om redelijker te zijn, meer meester over zichzelf, en zij maakt hun ook verwijten. Die stem laat zich zonder twijfel minder vaak en steeds zachter horen, maar zij is er, je kan er niet omheen. Welnu, dat komt eenvoudig doordat ook zij de stem van de natuur is, maar de stem van de hogere natuur, terwijl de andere de stem is van de lagere natuur. Want deze twee naturen leven samen in de mens, zij proberen zich in gelijke mate te laten horen, en het is aan hem om beide stemmen te leren onderscheiden.”[10]

Getallen blijven abstracties zoals men ermee werkt, terwijl ze in werkelijkheid concreet zijn, levend en zinvol. Laten we bijvoorbeeld het getal zes nemen dat het product is van twee maal drie. Op deze structuur is het Salomonszegel gebouwd: twee omgekeerde driehoeken die in elkaar binnendringen. Die twee driehoeken symboliseren in het universum de eenheid van de stof en de geest, en in de mens de fusie van zijn lagere met zijn hogere natuur. Door het Salomonszegel wordt dus het evenwicht uitgedrukt tussen de tegengestelde krachten in het universum en in de mens. De stof staat niet meer tegenover de geest en de lagere natuur wordt de dienstmaagd van de hogere natuur. Men is er niet meer aan gewend de getallen als levende entiteiten te zien, daarom blijven talrijke passages uit de heilige Boeken zo duister. Alleen de kabbalisten bezitten de ware wetenschap van de getallen.”[11]

De discipel worstelt met zijn lagere natuur

“Weet degene die ‘ik’ zegt, wel altijd over wie hij het eigenlijk heeft? Als iemand zegt: ‘Ik ben… (ziek of gezond, ongelukkig of gelukkig), ik wil… (geld, een auto, een man of een vrouw), ik heb… (dit verlangen, die smaak, die mening), denkt hij dat dit echt over hem gaat en juist daarin vergist hij zich. Aangezien de mensen zichzelf nooit diepgaand hebben geanalyseerd om achter hun ware aard te komen, vereenzelvigen zij zich voortdurend met dit ‘ik’, dat hun fysieke lichaam, hun instincten, hun verlangens, hun gevoelens en hun gedachten vertegenwoordigt. Als zij echter tot zichzelf proberen te komen door middel van studie en meditatie, zullen ze erin slagen te ontdekken, voorbij alle schijn, dat hun ware ik samenvalt met God Zelf. Want in werkelijkheid bestaat er geen veelheid van afzonderlijke wezens, maar één uniek Wezen, dat door alle wezens heen werkzaam is, dat hen bezielt en zich in hen openbaart, zelfs zonder dat ze het weten. Als ze erin zullen slagen deze realiteit aan te voelen, zullen de mensen de goddelijke Bron naderen, waarin zij allen hun oorsprong hebben.”[12] “De grootste fout die mensen maken is dat ze altijd geneigd zijn zich te identificeren met hun lagere zelf. Wanneer iemand zegt: "Ik wil ... (geld, een auto, een vrouw), ik ben ... (ziek, gezond, verdrietig, gelukkig), ik heb ... (dit of dat verlangen, zulke voorkeur, zo’n mening)", denkt hij dat het zijn ware zelf is dat zich uitdrukt. Maar nee, dat is precies waar hij zich vergist. In werkelijkheid is het zijn lagere natuur die verlangt, die denkt, die lijdt, en hij, de onwetende, rent, holt om het te bevredigen. Hij heeft zichzelf nooit geanalyseerd om zijn ware aard, de verschillende gebieden waarop hij evolueert, grondig te leren kennen, en dus identificeert hij zichzelf voortdurend met zijn persoonlijkheid, en in het bijzonder met zijn fysieke lichaam. Het wordt tijd dat hij zich ervan bewust wordt dat de manifestaties van zijn lichaam, zijn hart en zijn intellect niet de uitdrukking zijn van zijn ware Zelf, en dat hij, door zich te haasten om hen tevreden te stellen, zichzelf in dienst stelt van iets anders dan zichzelf. (...) De yoga van zelfkennis wordt in India 'Jnani yoga' genoemd. De beoefenaar van deze yoga begint met zichzelf te analyseren; hij realiseert zich dat zelfs als hij een arm, een been, enz. verliest, hij nog steeds zijn 'zelf' heeft, hij kan blijven zeggen: 'Ik, ik ...'. Dus zijn zelf is niet die arm, dat been, of een van zijn organen; en aangezien zijn ledematen, zijn organen hemzelf niet zijn, is hij iets meer dan zijn lichaam. Dan bestudeert hij zijn gevoelens en stelt vast dat ze van dag tot dag, van moment tot moment veranderen. Bovendien, omdat hij ze kan observeren en analyseren, is hijzelf elders, daaraan voorbij. Dan bestudeert hij zijn gedachten en doet dezelfde vaststellingen als voor zijn gevoelens; zijn 'zelf' is nog steeds iets anders dan zijn meningen, zijn gedachten... Zo ontdekt hij uiteindelijk dat dit 'zelf' dat hij zoekt, zijn ware 'zelf', zijn hogere 'zelf' is, dat dit 'zelf' groot, machtig, lichtend, alwetend is, een deel van God zelf, en hij stelt alles in het werk om het te vinden en er zich mee te verenigen. Het is nu aan een ieder om te begrijpen dat wat hij gewoonlijk het ‘ik’ noemt, slechts een vluchtige, gedeeltelijke weerspiegeling is van zijn ware Zelf, een luchtspiegeling, een illusie. En het is deze illusie die de Hindoes 'maya' hebben genoemd.”[13]

Het belangrijkste vraagstuk in je relaties met anderen

“In uw relaties met anderen is het belangrijkste vraagstuk waarin u een helder inzicht moet hebben, dat van de twee naturen – de hogere en lagere – waaruit de mens is samengesteld. Wanneer je iemand ontmoet, denk dan niet dat je alles over hem weet als je zijn sociale positie of zijn beroep kent. En je wordt niet veel wijzer als men je zegt of hij getrouwd is of niet, of hij kinderen heeft of niet. Deze bijzonderheden geven je geen enkele garantie omtrent zijn moraliteit of de manier waarop hij zich zal gedragen. De lagere natuur in de mens heeft geen andere zorg dan het terrein op te zoeken waar zij het meest op haar gemak haar heerszucht kan botvieren, haar begeerten bevredigen en aan haar ambities voldoen; en die gunstige omstandigheden kan zij evengoed vinden in de activiteiten van een bisschop, een minister, een zakenman of een arbeider, enz. Wat ook hun plaats is in de gemeenschap, allen die er niet aan hebben gewerkt om hun lagere natuur te beheersen, kunnen zich slechts als schadelijke mensen gedragen.”[14]

Individualiteit en persoonlijkheid

De oorsprong van de persoonlijkheid ligt in de geest. De geest heeft haar uit zichzelf laten ontstaan, heeft haar van zichzelf afgescheiden. De geest is de oorsprong en omdat de geest zich wil uitdrukken, heeft zij voertuigen vervaardigd, die aangepast zijn aan de gebieden die meer en meer verdicht zijn met het materiaal waarin zij ging afdalen. Men noemt deze voertuigen ‘lichamen’. Dat zijn, van het meest subtiele tot aan het meest compacte: het atmische, het boeddhische en het causale lichaam, die overeenkomen met onze hogere natuur, de individualiteit; vervolgens het mentale, het astrale en het fysieke lichaam, die overeenkomen met onze lagere natuur, de persoonlijkheid. Het fysieke, het astrale (of gevoelslichaam) en het mentale lichaam (of denklichaam) geven op een lager niveau het atmische, het boeddhische en het causale lichaam weer [15]

De individualiteit maakt het mogelijk de persoonlijkheid in evenwicht te brengen

“Het aan het licht brengen van de dualiteit van het onbewuste brengt ons ertoe om in de mens een ‘lagere’ en een ‘hogere’ natuur te onderscheiden. Dit onderscheid is cruciaal voor de psychologie, de pedagogie en het begrip van sociale vraagstukken. De begrippen ‘lager’ en ‘hoger’ geven duidelijk de plaats aan die we moeten toekennen aan elk van deze twee naturen. Het aannemen van de verticale stand, waardoor het hoofd boven zijn buik en geslachtsdelen kwam te staan, is voor het menselijk wezen een fysiologische overwinning geweest, maar nu rest hem een verovering van zijn spirituele ‘rechtop gaan’. Het gaat hier dus om het onderkennen en vervolgens beheersen van die manifestaties van zijn egocentrische driften die hem aanzetten tot het zoeken naar grove bevrediging, die schadelijk is voor hemzelf en zijn omgeving. Nu is de tijd aangebroken voorrang te geven aan verlichte en verheven aspiraties die zijn verstand en zijn hart openen, die hem het gemeenschappelijk belang doen inzien als de achtergrond waartegen zijn daden zich zullen aftekenen”[16]

Het werk dat op de leerling wacht

“Op de dag dat de individualiteit er eindelijk toe komt in de persoonlijkheid door te dringen om deze te controleren en te leiden, op dat ogenblik wordt de persoonlijkheid zo ondergeschikt en zo onderdanig aan de individualiteit dat zij één wordt met haar. Dat is de ware vereniging, het echte huwelijk, de echte liefde. Juist dat noemt men in de esoterische wetenschap: het moment bereiken waarop men de twee eindjes bij elkaar kan brengen. Een van deze eindjes is de persoonlijkheid, die drievoudig is, zoals de driekoppige hond Cerberus, die de ingang van de hel bewaakt. En het andere eindje is onze individualiteit, die ook een drieëenheid is, onze goddelijke natuur. Deze vereniging, deze verbinding, dit zo gewenste huwelijk zal eens tot stand komen… maar wanneer? Dat is moeilijk te zeggen. Voor iedereen zal dat anders zijn. En dit is nu juist het werk dat op de leerling wacht: te midden van alle verwikkelingen en beproevingen van het leven zal hij uiteindelijk de persoonlijkheid moeten kunnen overgeven aan de individualiteit, deze goddelijke wil die in hem is, om uiteindelijk een gehoorzaam instrument in haar handen te worden. En dat is nu het doel waarvoor men oefent en werkt in de Inwijdingsscholen.”[17]

Het individuatie-proces van C.G. Jung

De individuatie is een autonoom proces van verwezenlijking van de individuele heelheid, ervaren als een psychologische compleetheid. In de termen van Jung betekent de individuatie de realisatie van het Zelf, dat de verbinding is van het bewuste en het onbewuste. Bij de praktische verwezenlijking van dit doel speelt de interpretatie van de dromen een overheersende rol, omdat dromen de uitdrukking zijn van het onbewuste, zowel van het persoonlijke als van het collectieve.

-De eerste stap is de assimilatie van de schaduw (persona/persoonlijkheid).
-De tweede stap is de confrontatie met de anima (voor een vrouw: animus).
-De derde stap is de ontmoeting met het archetype van de wijze oude man (de wachter aan de poort)[18]

De verschillende natuurrijken

“Water is het levenssap van de aarde. Zoals het bloed dat in ons lichaam stroomt, is water dat erg kostbare, onmisbare element dat alle natuurrijken voedt. Zelfs kristallen hebben water nodig om zich te vormen: edelstenen bestaan alleen dankzij een paar deeltjes water, want zonder hen zouden ze als stof uiteenvallen. Water maakt de steen vormvast, kleurrijk en transparant. De vegetatie, waarvan de wortels in de grond zitten, vormt het etherisch lichaam van de aarde, en water is de vloeistof die dat lichaam ondersteunt. De bloemen, de bomen en alle planten geven de aarde vorm en verlevendigen haar dankzij het water. Want het stroomt niet alleen aan de oppervlakte van de aarde, het volgt ook een heel ondergronds parcours en zo voedt het met zijn emanaties de verschillende natuurrijken zoals een levenselixir. Omdat het water ook in het binnenste van de aarde stroomt, bestaan er dus stenen, planten, dieren en mensen.”[19]

De wetten van de natuur

​ “Je kan de evolutie van een mens meten aan zijn vermogen om zich met deemoed te buigen voor de wetten van de natuur, die ook goddelijke wetten zijn; hij erkent de superioriteit van de entiteiten die deze wetten hebben vastgelegd, hij is ermee in harmonie en volbrengt hun wil. De evolutie van een mens kun je ook afmeten aan zijn vermogen om rekening te houden met anderen, doordat hij zich inspant om een heilzame invloed op hen uit te oefenen. Van zo iemand kun je het beste en het mooiste verwachten. Zelfs wanneer hij zich niet als dichter of musicus openbaart, bevindt hij zich toch reeds op de weg van de poëzie en de muziek, omdat hij handelt volgens de wetten van de harmonie en in overeenstemming is met de goddelijke wereld. Wat degenen betreft, die zich niets aantrekken van het feit dat zij wanorde scheppen, daarvan kun je zeggen dat zij nog heel laag staan op de evolutieladder. Inderdaad, een anarchist is geen geëvolueerd wezen. Een geëvolueerd mens, een verstandig mens, is altijd graag bereid om een orde te respecteren, die hem overstijgt.”[20]

“Wij overtreden de natuurwetten en denken dat ondanks deze overtredingen het Koninkrijk Gods op aarde zal komen. Nee, dat klopt niet. Hoe kun je verwachten dat het Koninkrijk van God komt als we miljoenen en miljoenen dieren blijven afslachten? De zielen van de dieren die we gegeten hebben manifesteren zich dan in ons als instincten, passies, angsten, wreedheden, en die moeten we dan weer onderrichten. Dit is het gevaar van het eten van levende wezens: hun ziel komt in ons wonen en we hebben de verantwoordelijkheid om hen te onderwijzen. Wie gaf ons het recht om dieren te doden en te eten? Wijzelf ja, maar niet de natuur. Als dieren ons toestaan hen op te eten, is dat prima; maar als zij ons niet toestaan hen op te eten, hebben zij het recht om te leven. Hen beroven van hun recht om zich te ontwikkelen is een grote verantwoordelijkheid en een overtreding van de wet: "Gij zult niet doden.”[21]

“Wanneer een tuinman geen groenten ziet groeien, die hij niet heeft gezaaid, verbaast hem dat niet. Hij zegt gewoon: ‘Dat is normaal, man. Omdat je geen tijd had om wortelen te zaaien, heb je nu geen wortelen. Maar je kunt sla, peterselie en radijs hebben, omdat je die wel gezaaid hebt’. Als het gaat om groenten en fruit, redeneren de mensen correct. Maar als het over morele, psychische dingen gaat, weten ze opeens niets meer: ze geloven dat ze geluk, vreugde en vrede zullen oogsten, terwijl ze geweld, wreedheid en kwaadaardigheid hebben gezaaid. Omdat ze nooit de analogie tussen de wetten van de natuur en de morele wetten hebben gezien, zijn ze verbaasd en revolteren ze tegen de mislukkingen en de verliezen die ze meemaken. En ze reageren hun woede af op degenen die in hun ogen daarvoor verantwoordelijk zijn. Voortaan moeten ze leren om door hun woorden, hun gevoelens en hun gedachten, alleen maar zaden van wijsheid en liefde te verspreiden. En ze zullen een prachtige oogst hebben: een toekomst van licht en vreugde.”[22]

Geven en nemen

“De individualiteit, die enkel uitdeelt, kan vergeleken worden met de zon, terwijl de persoonlijkheid, die slechts weet hoe te nemen, vergeleken kan worden met de maan of de aarde. Wat de zon produceert, zendt hij ver in de oneindige ruimte uit, zodat vele andere schepselen ervan kunnen profiteren, terwijl de aarde louter neemt, absorbeert. Men kan natuurlijk niet zeggen dat zij helemaal niets geeft: welja, met wat zij heeft ontvangen brengt zij mineralen, planten enz. voort, maar voor zichzelf; de andere planeten profiteren er niet van. De aarde maakt dus iets van wat zij heeft opgenomen, maar zij bewaart het uitsluitend voor zichzelf, of voor haar kinderen, wat hetzelfde is. En de persoonlijkheid doet ook iets met wat ze neemt, maar ze houdt het ook voor zichzelf.”[23]

Hara

“Aangezien de buik het gebied van het lichaam is waar wezens worden gevormd, is die van het grootste belang, en is er niets beschamends aan. Waarom moet het leven geboren worden op een beschamende plaats? Als de kosmische intelligentie deze plaats heeft uitgekozen, dan is dat omdat zij die als heilig beschouwt; dus waarom zou de mens die verfoeien? Natuurlijk is dit niet zo esthetisch - althans volgens de menselijke esthetiek - maar waarom komt juist daar het leven vandaan? Niet alleen is dit de plaats waar de zwangere vrouw haar kind draagt, maar het kind, verbonden door de navelstreng, put hier kracht en voeding uit. De Russen noemen dit hele gebied van de zonnevlecht en het Hara-centrum: "jivot" en "jivot" betekent in het Bulgaars "leven". Ja, want hier verschijnt het leven, en dan breidt het zich uit en wordt het verdeeld over de andere organen. De hersenen zijn dus ook afhankelijk van dit centrum van waaruit ze het leven ontvangen. Net als de zonnevlecht vertegenwoordigt het Hara-centrum onze wortels; en als we in de wortels afdalen om uit te zoeken wat de natuur daar heeft neergelegd, ontdekken we een wereld van buitengewone rijkdom aan materialen en energieën.”[24]

'Dear Mother Earth,
'Every time I step upon the Earth, I will train myself to see that I am walking on you, my Mother. Every time I place my feet on the Earth I have a chance to be in touch with you and with all your wonders. (…) You are not only matter, you are also mind, you are also consciousness. Just as the beautiful pine or tender grain of corn possess an innate sense of knowing, so too, do you. Within you, dear Mother Earth, there are the elements of Earth, water, air and fire; and there is also time, space, and consciousness. Our nature is your nature, which is also the nature of the cosmos.[25]

De vreugde, voorrecht van onze goddelijke natuur 

“Als je wilt dat de vreugde je niet meer verlaat, span je dan in om je zo vaak mogelijk te verheffen tot in de gebieden van de ziel en de geest. Want alleen de ziel en de geest hebben de macht om je te laten leven in de oneindige ruimte en in de eeuwigheid. Op dat moment, zelfs als het ongeluk toeslaat, zelfs als je lijdt, zul je nog de vreugde voelen. Het leed en de vreugde... Je zult zeggen dat het onmogelijk is om tegelijkertijd in twee zo tegenstrijdige toestanden te leven. Toch is het mogelijk. Waarom? Omdat we uit twee naturen bestaan: een lagere natuur, die louter menselijk, zwak en kwetsbaar is en die op pijnlijke wijze de minste tegenkanting, de kleinste hindernis, het geringste verlies voelt, en een hogere natuur, waarop geen enkel kwaad bij kan komen, omdat ze in een eeuwig licht leeft, in een eeuwige zaligheid. Als je leert alles wat je overkomt te beschouwen vanuit het gezichtpunt van je hogere natuur, zul je uiteindelijk zelfs ontdekken dat verdriet en smart een soort slib zijn waarmee de bomen en de bloemen van je innerlijke tuin zich kunnen voeden om zich te ontwikkelen.”[26]

Enkele gedichten

Toen ik het woud had uitverkoren
Om van te leren hoe ik bestaan moet,
Blad na blad,
Heb ik nog meer lessen genomen
En leerde wortel te zijn, diepe poel,
zwijgende aarde, glasheldere nacht
En langzaam meer en meer: het hele woud.
Pablo Neruda
Zeg me, waarde Natuur, Minne fijn,
wanneer maak je mijn natuur zo fijn 
dat ie jouw Natuur genoeg zal zijn ?
Want ik zou niet liever dan overvloed zijn.
Zo zou al mijn natuur in de jouwe omgezet zijn,
en daartoe de jouwe geheel de mijn':
Ik zou liefst in jouw vuur willen blaken
O Minne, wie echt wil zijn naar jouw aard
voedt jouw natuur, bewonderenswaard.
Wie zich, zelfs ten dele, van jou weghoudt
verdienen dat je hen de Minne onthoudt
Maar wie jouw natuur graag erkent
zij blijven altijd door jou gekend,
zodat ze zich kunnen vervolmaken.
Hadewijch, uit Lied 43 ‘Als de winter eraan komt’

Bibliografie

  • O.M. Aivanhov, De mens verovert zijn bestemming, Izvor 202, Prosveta.
  • O.M. Aivanhov, Geheimen uit het boek van de natuur, Izvor 216, Prosveta.
  • O.M. Aivanhov, Nature humaine nature divine, Izvor 213, Prosveta.
  • O.M. Aivanhov, De gouden sleutel tot het oplossen van de levensproblemen, Verzamelde Werken XI, Prosveta.
  • O.M. Aivanhov, De Nieuwe Aarde, methoden, oefeningen, formules, gebeden, Verzamelde Werken XIII, Prosveta.
  • O.M. Aivanhov, Vie et travail à l’école divine, Œuvres complètes XXXI, Prosveta.
  • O.M. Aivanhov, U bent Goden, Synopsis I, Prosveta.
  • O.M. Aivanhov, Op aarde zoals in de hemel, Synopsis II, Prosveta.

Andere werken over dit onderwerp

  • Peter Deunov, Dans le Royaume de la Nature vivante, Courrier du livre,  1989.
  • Thich Nhat Hanh,  Love Letter to the Earth, Parallax Press, 2013.

Multimedia

Voordrachten (audio en/of video) van Omraam Mikhael Aïvanhov

  • Geïmproviseerde voordracht : Les 2 natures de l'être humain: qu'est-ce que la nature humaine?, CD5021, Prosveta
  • Geïmproviseerde voordrachten : En chemin vers l'universel, la fraternité DVD7003 Prosveta.

Uitreksels van voordrachten (audio en/of video) van Omraam Mikhael Aïvanhov

Verwante artikels

Nota’s

  1. O.M. Aïvanhov, Dagtekst van 16 juli 2008, Prosveta.
  2. O.M. Aivanhov, Geheimen uit het boek van de natuur, Izvor 216, Prosveta.
  3. Katherine Tingley, Theosofie: Het pad van de mysticus, Theosophical University Press Agency.
  4. Hazrat Inayat Khan - Het innerlijke leven, Panta Rhei
  5. O.M. Aïvanhov, La Messe et les Sacrements des rites solaires, Stani 4, Prosveta.
  6. O.M. Aïvanhov, Dagtekst van 16 maart 2005, Prosveta.
  7. O.M. Aïvanhov, Dagtekst van 15 september 2018, Prosveta.
  8. O.M. Aïvanhov, Langage symbolique, langage de la nature, Œuvres complètes VIII , Prosveta.
  9. O.M. Aïvanhov, Nature humaine et nature divine, Izvor 213, Prosveta.
  10. O.M. Aïvanhov, Dagtekst van 14 mei 2005, Prosveta.
  11. O.M. Aïvanhov, Dagtekst van 9 oktober 2007, Prosveta.
  12. O.M. Aïvanhov, Dagtekst van 8 november 2010, Prosveta.
  13. O.M. Aivanhov, U bent Goden, Synopsis I, p. 54, Prosveta.
  14. O.M. Aïvanhov, Dagtekst van 14 december 2005, Prosveta.
  15. O.M. Aivanhov, De gouden sleutel tot het oplossen van de levensproblemen, Verzamelde Werken XI, Prosveta
  16. O.M. Aivanhov, De gouden sleutel tot het oplossen van de levensproblemen, Verzamelde Werken XI, Prosveta
  17. O.M. Aivanhov, De gouden sleutel tot het oplossen van de levensproblemen”', Verzamelde Werken XI, Prosveta
  18. C.G. Jung, Verzameld Werk, Deel 7, Lemniscaat
  19. O.M. Aïvanhov, Dagtekst van 1 juli 2019, Prosveta.
  20. O.M. Aïvanhov, Dagtekst van 17 oktober 2003, Prosveta.
  21. O.M. Aïvanhov, Voordracht van april 1938, Prosveta.
  22. O.M. Aïvanhov, Dagtekst van 27 september 2018, Prosveta.
  23. O.M. Aivanhov, U bent Goden, Synopsis I, p. 101, Prosveta.
  24. O.M. Aivanhov, U bent Goden, Synopsis I, p. 430, Prosveta.
  25. Thich Nhat Hanh,  Love Letter to the Earth, Parallax Press.
  26. O.M. Aïvanhov, Dagtekst van 3 december 2014, Prosveta.

Bericht aan de lezer: de redactie van dit artikel, voorbereidend en niet-beperkend, is slechts een startpunt, aangezien het onderwerp door Omraam Mikhaël Aïvanhov in zijn verschillende lezingen tussen 1938 en 1985 in meer detail werd onderzocht. Bij het rechtstreeks lezen of beluisteren van deze voordrachten, uitgegeven door Prosveta, exclusieve eigenaar van de rechten van zijn werk, zal de onderzoeker er nog andere interessante en belangrijke aspecten in terugvinden. Daarom geeft dit artikel Aïvanhov’s denken over dit onderwerp niet volledig en allesomvattend weer.


OmraamWiki is een internationaal project dat wordt gerealiseerd met de bijdrage van fondsen voor wetenschappelijk onderzoek van de Universiteit voor Buitenlanders van Perugia (afdeling Menselijke en Sociale Wetenschappen).[[de: Natur[[en:Nature][[fr:Nature]